अध्याय ७४: अक्रोध–क्षमा–निवासनीति
Chapter 74: Non-anger, Forbearance, and the Ethics of Residence
स्वयमुत्पाद्य वै पुत्र॑ं सदृशं यो न मन्यते । तस्य देवा: श्रियं घ्नन्ति न च लोकानुपाश्चते,जो स्वयं ही अपने तुल्य पुत्र उत्पन्न करके उसका सम्मान नहीं करता, उसकी सम्पत्तिको देवता नष्ट कर देते हैं और वह उत्तम लोकोंमें नहीं जाता
svayam utpādya vai putraṁ sadṛśaṁ yo na manyate | tasya devāḥ śriyaṁ ghnanti na ca lokān upāśnute ||
Wika ni Duṣyanta: “Ang sinumang siya mismo ang nagkaanak ng isang anak na lalaki na kawangis niya, ngunit hindi niya kinikilala at pinararangalan nang nararapat—ang kasaganaan ng gayong tao ay winawasak ng mga diyos, at hindi siya makaaabot sa mas matataas na daigdig. Kaya ang pagtatakwil sa sariling supling ay isang mabigat na paglabag sa dharma, na nagdudulot ng kapahamakan sa mundo at pagbagsak sa espiritu.”
दुष्यन्त उवाच
A father’s dharma includes recognizing and honoring the child he has begotten; refusing to acknowledge one’s own son is portrayed as an ethical violation that results in loss of prosperity and failure to attain higher spiritual realms.
Duṣyanta states a moral principle relevant to lineage and royal duty: disowning a son one has fathered invites divine retribution—fortune is destroyed and the person is barred from higher worlds—underscoring the seriousness of accepting rightful offspring.