Shloka 23
Ādi-parva, Adhyāya 73: Devayānī–Śarmiṣṭhā Dispute, Confinement in the Well, and Yayāti’s Rescue
भगवांस्तपसा युक्त: श्रुत्वा कि नु करिष्यति । एवं स चिन्तयन्नेव प्रविवेश स्वकं पुरम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! इस प्रकार शकुन्तलासे प्रतिज्ञा करके नरेश्वर राजा दुष्यन्त आश्रमसे चल दिये। उनके मनमें महर्षि कण्वकी ओरसे बड़ी चिन्ता थी कि तपस्वी भगवान् कण्व यह सब सुनकर न जाने क्या कर बैठेंगे? इस तरह चिन्ता करते हुए ही राजाने अपने नगरमें प्रवेश किया
bhagavāṁs tapasā yuktaḥ śrutvā ki nu kariṣyati | evaṁ sa cintayann eva praviveśa svakaṁ puram |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ang kagalang-galang na rishi, puspos ng kapangyarihan ng tapas—kapag narinig niya ito, ano kaya ang gagawin niya? Sa gayong pag-iisip, pumasok ang hari sa sarili niyang lungsod.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A ruler’s private decisions are not morally isolated: awareness of the tapas and dharma of the righteous (like Kaṇva) reminds the king that wrongdoing or broken commitments can bring serious consequences, whether social, spiritual, or karmic.
After making a pledge connected with Śakuntalā (context), the king departs the hermitage and, while entering his own city, worries about how the ascetic sage Kaṇva—powerful through austerities—might react upon hearing what has occurred.