Shloka 5
Tapovana-praveśaḥ — The King’s Entry into the Sacred Grove and Vision of the Āśrama
तदा निः:क्षत्रिये लोके भार्गवेण कृते सति । ब्राह्मणान् क्षत्रिया राजन् सुतार्थिन्योडभिचक्रमु:,पूर्वकालमें जमदग्निनन्दन परशुरामने इक्कीस बार पृथ्वीको क्षत्रियरहित करके उत्तम पर्वत महेन्द्रपर तपस्या की थी। उस समय जब भृगुनन्दनने इस लोकको क्षत्रियशून्य कर दिया था, क्षत्रिय-नारियोंने पुत्रकी अभिलाषासे ब्राह्मणोंकी शरण ग्रहण की थी
tadā niḥkṣatriye loke bhārgaveṇa kṛte sati | brāhmaṇān kṣatriyā rājan sutārthinyo ’bhicakramuḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Nang ang daigdig ay ginawang salat sa mga kṣatriya ni Bhārgava (Paraśurāma), ang mga babaeng kṣatriya, na naghahangad ng mga anak na lalaki, ay lumapit sa mga brāhman upang humingi ng kanlungan at tulong.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that large-scale violence destabilizes society, and that the preservation of lineage and social continuity becomes a moral concern; in crisis, people seek refuge in institutions of learning and ritual (brāhmaṇas), reflecting interdependence among social roles.
After Paraśurāma (Bhārgava) has made the world ‘kṣatriya-less,’ the surviving kṣatriya women, wishing to have sons and continue their lines, go to the brāhmaṇas for support.