Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
धर्माद् युधिष्ठिरो जज्ञे मारुताच्च वृकोदर: । इन्द्रादू धनंजय: श्रीमान् सर्वशस्त्रभृतां वर:
dharmād yudhiṣṭhiro jajñe mārutāc ca vṛkodaraḥ | indrād dhanañjayaḥ śrīmān sarvaśastrabhṛtāṃ varaḥ ||
Wika ng mangingisda: “Mula kay Dharma isinilang si Yudhiṣṭhira; mula kay Māruta (Diyos ng Hangin) isinilang si Vṛkodara (Bhīma); at mula kay Indra isinilang ang maringal na Dhanañjaya (Arjuna), ang pinakadakila sa lahat ng may tangan ng sandata.” Sa salaysay na ito, ang pinagmulan ng mga Pāṇḍava ay inilalarawan bilang kaloob ng mga diyos: si Yudhiṣṭhira ang larawan ng katuwiran, si Bhīma ang lakas ng hininga ng hangin at tibay, at si Arjuna ang maharlikang giting at husay sa digmaan na iniuugnay kay Indra—na nagtatakda sa kanilang dangal at kabayanihan bilang nakaugat sa kaayusang kosmiko.
दाश उवाच
The verse links each hero’s defining virtue to a divine source: Yudhiṣṭhira’s commitment to righteousness is grounded in Dharma, Bhīma’s power in the Wind-god, and Arjuna’s martial supremacy in Indra. It frames ethical authority and heroic capability as expressions of cosmic order rather than mere human accident.
A fisherman (dāśa) is recounting the births of the Pāṇḍava brothers, identifying their divine fathers and highlighting Arjuna’s preeminence among weapon-bearers. The passage functions as a genealogical and character-defining statement within the Adi Parva narrative.