Shloka 8
Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
अथ कालस्य महत: स मुनि: संशितव्रत: । तपस्यभिरतो धीमान् स दारान् नाभ्यकाड्क्षत,तदनन्तर दीर्घकाल बीत जानेपर भी कठोर व्रतका पालन करनेवाले परम बुद्धिमान् जरत्कारु मुनि केवल तपमें ही लगे रहे। उन्होंने स्त्रीसंग्रहकी इच्छा नहीं की
atha kālasya mahataḥ sa muniḥ saṃśitavrataḥ | tapasyabhirato dhīmān sa dārān nābhyakāṅkṣat ||
Pagkaraan ng napakahabang panahon, ang pantas na iyon—matatag sa kanyang mga panata, marunong, at lubos na nakatuon sa pag-aayuno at pagninilay—ay hindi nagnasang mag-asawa. Ipinapakita ng salaysay ang sinadyang pagpili niya sa disiplina ng pagtalikod sa mundo kaysa sa buhay-pamilya, at itinatampok ang tensiyong moral sa pagitan ng personal na pagtalikod at tungkuling panlipunan na ipagpatuloy ang angkan.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in chosen dharma: Jaratkāru’s strict vows and commitment to tapas lead him to renounce marriage. It also implicitly raises the ethical balance between personal renunciation and obligations to family/lineage that later become significant in his story.
Śaunaka describes that, even after a long time, the sage Jaratkāru remained absorbed in austerities and did not wish to accept a wife, setting up the later narrative pressure for him to marry for a specific dharmic purpose.