Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
न हि तं राजशार्दूलस्तथा धर्मपरायणम् | जानाति भरतमश्रेष्ठस्तत एनमधर्षयत्,भरतवंशशिरोमणि नृपश्रेष्ठ परीक्षित् उन धर्मपरायण मुनिको यथार्थरूपमें नहीं जानते थे; इसीलिये उन्होंने महर्षिका अपमान किया
na hi taṃ rājaśārdūlas tathā dharmaparāyaṇam | jānāti bharataśreṣṭhas tata enam adharṣayat |
Ang haring yaon—ang pinakamainam sa angkan ng Bharata, ang matatag sa mga hari—ay hindi tunay na nakakilala sa kanya bilang isang taong lubos na nakatuon sa dharma; kaya, sa kamangmangan sa tunay na kalikasan ng pantas, siya’y nang-insulto. Ipinahihiwatig ng taludtod na ang kabiguang makilala ang kabutihan sa kapwa ay maaaring magbunga ng paglihis sa tama at kawalang-galang sa matuwid.
शौनक उवाच
Ethically, the verse warns that lack of discernment (not recognizing true dharma in another) can cause one to commit disrespect toward the righteous; proper conduct requires humility and careful recognition of virtue, especially toward sages.
Śaunaka explains that a great Bharata king, not understanding a certain person (implicitly a sage) to be genuinely devoted to dharma, consequently affronted him—an act framed as arising from ignorance of the sage’s true character.