Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
न हि तं राजशार्टूल॑ क्षमाशीलो महामुनि: । स्वधर्मनिरतं भूपं समाक्षिप्तो5प्यधर्षयत्,राजाओंमें श्रेष्ठ भूपाल परीक्षित् अपने धर्मके पालनमें तत्पर रहते थे, अत: उस समय उनके द्वारा तिरस्कृत होनेपर भी क्षमाशील महामुनिने उन्हें अपमानित नहीं किया
na hi taṃ rājaśārṭūla kṣamāśīlo mahāmuniḥ | svadharmanirataṃ bhūpaṃ samākṣipto 'py adharṣayat ||
O tigre sa mga hari! Ang dakilang pantas—likas na matiisin at mapagpatawad—ay hindi gumanti laban sa haring yaon na tapat sa sariling tungkuling panghari, kahit siya’y nilapastangan. Ipinakikita ng pangyayaring ito na ang tunay na lakas ng isang asceta ay nasa pagpipigil; at ang katatagan ng isang hari sa dharma ay hindi dahilan upang hamakin, kundi humihingi ng maingat na pagtitimpi mula sa marurunong.
शौनक उवाच
The verse highlights kṣamā (forbearance) as a mark of true greatness: even when insulted, a wise sage does not retaliate. Ethical strength is shown through restraint, especially in tense encounters between spiritual authority and royal power.
Śaunaka addresses an eminent king and explains that a great sage, though insulted, did not strike back at the king who was intent on fulfilling his royal dharma. The focus is on the sage’s patience and the moral framing of the king’s conduct as ‘svadharma’-oriented.