Shloka 12
आदि पर्व, अध्याय ३८ — शमीक-उपदेशः, शाप-संदेशः, तक्षक-प्रसङ्गः (Śamīka’s counsel, the curse-message, and Takṣaka’s approach)
यायावरकुले धीमान् भविष्यति महानृषि: । जरत्कारुरिति ख्यातस्तपस्वी नियतेन्द्रिय:,यायावरकुलमें जरत्कारु नामसे विख्यात एक बुद्धिमान् महर्षि होंगे। वे तपस्यामें तत्पर रहकर अपने मन और इन्द्रियोंकोी संयममें रखेंगे
yāyāvarakule dhīmān bhaviṣyati mahān ṛṣiḥ | jaratkārur iti khyātas tapassvī niyatendriyaḥ ||
“Sa angkan ng mga naglalakbay na ascetic ay lilitaw ang isang dakila at marunong na rishi, na kikilalanin sa pangalang Jaratkāru. Masigasig sa pag-aayuno at pagninilay, mamumuhay siyang may disiplina sa isip at mga pandama.”
शेष उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas (austerity) and niyama over the senses as the basis of true wisdom and spiritual stature; ethical authority is grounded in self-restraint rather than birth or power.
Śeṣa foretells the future appearance of the sage Jaratkāru in the yāyāvara (wandering ascetic) lineage, describing his character as wise, renowned, and disciplined—setting up his later role in the unfolding story.