Shloka 37
Garuḍa’s Breach of the Amṛta-Guard and Boons with Viṣṇu; Encounter with Indra (Ādi-parva, Adhyāya 29)
अपश्यन्निर्मलजलं नानापक्षिसमाकुलम् | स तत् स्मृत्वा पितुर्वाक्यं भीमवेगो<न्तरिक्षग:,उन्होंने देखा, सरोवरका जल अत्यन्त निर्मल है और नाना प्रकारके पक्षी इसमें सब ओर चहचहा रहे हैं। तदनन्तर भयंकर वेगशाली अन्तरिक्षगामी गरुडने पिताके वचनका स्मरण करके एक पंजेसे हाथीको और दूसरेसे कछुएको पकड़ लिया। फिर वे पक्षिराज आकाशमें ऊँचे उड़ गये
apaśyannirmalajalaṃ nānāpaksisamākulam | sa tat smṛtvā piturvākyaṃ bhīmavego 'ntarikṣagaḥ |
Nakita niya ang lawa na napakalinis ng tubig at napapaligiran ng sari-saring ibon na nag-iingay sa lahat ng dako. Pagkaraan, inalala ng mabagsik at napakabilis na si Garuḍa—ang lumilipad sa kalawakan—ang bilin ng ama: sinunggaban niya ang isang elepante sa isang kuko at ang isang pagong sa kabila, saka pumailanlang nang mataas sa langit. Ipinakikita ng tagpong ito ang disiplinadong pagsunod sa wastong payo at ang maingat na paggamit ng lakas upang tuparin ang itinakdang tungkulin.
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as disciplined action: remembering and following a rightful elder’s instruction, and directing immense strength with restraint toward a defined purpose rather than impulsive display.
Garuḍa comes upon a clear lake full of birds; recalling his father Kaśyapa’s words, he grasps an elephant and a tortoise with his two claws and flies upward into the sky, continuing his formidable undertaking.