Shloka 3
आदि पर्व (अध्याय 26) — गरुडस्य वालखिल्य-रक्षणम्, कश्यपोपदेशः, देवोत्पात-प्रसङ्गः
परस्परमिवात्यर्थ गर्जन्त: सततं दिवि । संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतै:,वे परस्पर अत्यन्त गर्जना करते हुए आकाशसे निरन्तर पानी बरसाते रहे। जोर-जोरसे गर्जने और लगातार असीम जलकी वर्षा करनेवाले अत्यन्त अद्भुत जलधरोंने सारे आकाशको घेर-सा लिया था। असंख्य धारारूप लहरोंसे युक्त वह व्योमसमुद्र मानो नृत्य-सा कर रहा था
parasparam ivātyartha garjantaḥ satataṃ divi | saṃvartitam ivākāśaṃ jaladaiḥ sumahādbhutaiḥ ||
Ang mga ulap, na wari’y nag-uunahan sa isa’t isa, ay umuungal nang matindi at walang patid sa kalangitan. Ang mga dambuhala at kagila-gilalas na tagapagdala ng ulan ay tila bumabalot at umiikot sa buong himpapawid, nagbubuhos ng tubig nang tuluy-tuloy—kaya ang langit ay nagmistulang dagat na gumagalaw, umaalon sa di-mabilang na mga agos na parang mga alon. Sa loob ng salaysay, pinatitingkad ng larawang ito ang pagkamangha (adbhuta) at ipinahihiwatig ang sandaling ang kapangyarihan ng kalikasan ay lumalamang sa gawa ng tao, na nagpapaalala na ang dharma at tadhana ay umuusbong sa sukat ng kosmos.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse primarily teaches through imagery: human affairs occur within a vast, overpowering cosmos. The relentless thunder and rain evoke awe and humility, suggesting that dharma and destiny are framed by forces far greater than individual will.
Pitāmaha describes an extraordinary storm: clouds roar as if competing with each other, continuously filling and churning the sky and pouring heavy rain, making the heavens resemble a surging ocean.