Shloka 33
विद्याधरगणाश्षैव ये च तत्र वनौकस: । न त्वर्जुनं महाबाहो नापि कृष्णं जनार्दनम्,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
vaiśampāyana uvāca | vidyādharagaṇāś caiva ye ca tatra vanaukasaḥ | na tv arjunaṃ mahābāho nāpi kṛṣṇaṃ janārdanam | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam |
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Ang mga pangkat ng Vidyādhara at lahat ng naninirahan sa gubat na naroon, nang makita si Arjuna na makapangyarihan ang bisig at si Kṛṣṇa Janārdana—si Kṛṣṇa na nakataas ang sandata—ay sinakmal ng takot. Sa pagtanaw sa gubat na nagliliyab sa sari-saring paraan, at sa pagkakita kina Kṛṣṇa at Arjuna na nakahandang humampas, nagpakawala sila ng nakapanghihilakbot na sigaw ng dalamhati, habang ang masamang ugong ay lumaganap sa kakahuyan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how acts of overwhelming force—especially when directed into a shared natural space—create fear and moral tension for all beings present. It frames the scene as a cosmic disturbance: even celestial and forest beings react with ominous cries, reminding the listener that power has consequences beyond the immediate target.
As the forest burns and Kṛṣṇa and Arjuna stand ready with weapons, the Vidyādharas and other forest-dwellers witness the destruction and the poised violence. Terrified, they raise a fierce, distressing uproar—an ominous outcry echoing through the woods.