Jarītā-Śārṅgaka-saṃvādaḥ — The Dialogue of Jaritā and the Śārṅgaka Chicks
Fire-escape deliberation
तरुणादित्यसंकाशश्वीरवासा जटाधर: । पद्मपत्रानन: पिड्ुस्तेजसा प्रज्वलन्निव
taruṇādityasaṅkāśaś cīravāsā jaṭādharaḥ | padmapatrānanaḥ piṅgus tejasā prajvalann iva ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Siya’y nagliliwanag na parang batang araw sa umaga. Nakasuot ng kasuotang balat-kahoy at may nakabuhol na jata ang buhok, ang kanyang mukha’y kumikislap na parang talulot ng lotus. May kulay na kayumangging dilaw, at sa ningning ng kanyang pag-aayuno at disiplina, wari’y nag-aalab sa panloob na kapangyarihang espirituwal.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ideal that true authority and nobility can manifest through tapas (discipline) and tejas (inner radiance), not through ornaments or power. Ascetic markers—bark-garments and matted locks—signal self-restraint and dharmic resolve.
Vaiśampāyana is describing the striking appearance of a figure who arrives or is seen: sunlike in brilliance, dressed as an ascetic, lotus-faced, and seemingly blazing with spiritual energy—setting a tone of reverence and significance for the ensuing episode.