Jarītā-Śārṅgaka-saṃvādaḥ — The Dialogue of Jaritā and the Śārṅgaka Chicks
Fire-escape deliberation
भक्ष्यैरभोज्यैश्न पेयैश्व रसवद्धिर्महा धनै: । माल्यैश्न विविधैर्गन्धैर्युक्त वाष्णेयपार्थयो:
bhakṣyair abhojyaiś ca peyaiś ca rasavaddhir mahādhanaiḥ | mālyaiś ca vividhair gandhair yuktaṃ vāsṇeyapārthayoḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang mga silid-loob ng sambahayan nina Vāsudeva Kṛṣṇa at Pārtha (Arjuna) ay saganang inihanda—may sari-saring masasarap na pagkain at lutong handa, may mamahalin at malinamnam na inumin, may malalaking kayamanan, at may iba’t ibang kuwintas ng bulaklak at mababangong sangkap. Nang marating nila ang kaaya-ayang pook-libangan sa pampang ng Yamunā, pumasok ang mga kababaihan ng kanilang sambahayan sa mga bulwagang palaro na pinalamutian ng magagandang hiyas; at doon, ayon sa kani-kaniyang hilig, nagsimula silang maglaro sa tubig—larawang nagpapahiwatig ng karangyaan at pinong aliw ng maharlika, hindi ng sigalot.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ordered prosperity of a righteous royal household: abundance is paired with refinement (garlands, perfumes, tasteful recreation). Ethically, it frames enjoyment as culturally regulated and harmonious, not indulgence that disrupts duty.
After reaching a pleasure-ground by the Yamunā, the women of Kṛṣṇa and Arjuna’s household enter the play-pavilions with supplies—foods, rich drinks, garlands, and perfumes—and begin water-sport according to their preferences.