Śārṅgakānāṃ Avināśaḥ (Why the Śārṅga Birds Were Spared) | शार्ङ्गकानामविनाशः
दिव्यगर्भोपमै: पुन्रै्व्यूढोरस्कैर्महारथै: । अन्वितो राजशार्दूल पाण्डवा मुदमाप्नुवन्,राजेश्वर! देवपुत्रोंके समान चौड़ी छातीवाले महारथी पुत्रोंसे संयुक्त हो पाण्डव बड़े प्रसन्न हुए
vaishampāyana uvāca |
divyagarbhopamaiḥ putrair vyūḍhoraskair mahārathaiḥ |
anvito rājaśārdūla pāṇḍavā mudam āpnuvan rājēśvara ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: O tigre sa mga hari, o panginoon ng mga hari—taglay ang mga anak na wari’y supling ng mga diyos, malalapad ang dibdib at mga dakilang mandirigmang karwahe—napuspos ng galak ang mga Pāṇḍava. Ipinahihiwatig ng talatang ito na ang lakas at kasaganaan, kapag nakaugat sa wastong angkan at disiplinadong kagitingan, ay nagiging kabutihang panlahat at hindi lamang pagmamataas.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights an ideal of righteous strength: legitimate lineage and disciplined martial excellence (mahāratha qualities) bring joy and stability to a royal house when aligned with dharma, not merely as a cause for arrogance.
Vaiśampāyana narrates that the Pāṇḍavas, being accompanied and strengthened by their formidable sons—likened to divine-born heroes—experience great happiness and renewed confidence.