समन्तपञ्चक-आख्यानम् तथा अक्षौहिणी-प्रमाणनिर्णयः
Samantapañcaka Narrative and the Measure of an Akṣauhiṇī
कीचकानां वध: पर्व पर्व गोग्रहणं तत: । अभिमन्योश्र वैराट्या: पर्व वैवाहिकं स्मृतम्,इसके बाद कीचकवधपर्व, गोग्रहण (गोहरण)-पर्व तथा अभिमन्यु और उत्तराके विवाहका पर्व है
kīcakānāṁ vadhaḥ parva parva gograhaṇaṁ tataḥ | abhimanyor vai rāṭyāḥ parva vaivāhikaṁ smṛtam ||
Kasunod ay isinasalaysay ang parva tungkol sa pagpaslang kay Kīcaka, saka ang parva tungkol sa pag-agaw sa mga baka; at pagkatapos nito ay inaalala ang parva ng kasal ni Abhimanyu at ng prinsesa ng Virāṭa. Ipinakikita ng pagkakasunod na ito na ang mga Pāṇḍava, kahit nakatago, ay patuloy na nagtatanggol sa dangal at sa mga mahihina; at na kapag napigil ang pang-aapi, naibabalik ang wastong mga ugnayan at kaayusang panlipunan.
राम उवाच
The verse functions as a structural marker, but its implied ethical arc is clear: oppression (Kīcaka’s wrongdoing) is checked, communal wealth and livelihood (cattle) are defended against unjust seizure, and social harmony is reaffirmed through a rightful marriage alliance (Abhimanyu–Uttarā).
It enumerates successive parvas: first the episode of Kīcaka’s slaying, then the cattle-seizure episode, and then the wedding episode of Abhimanyu with Virāṭa’s daughter Uttarā—signposting key events that lead from crisis and conflict toward restoration and alliance.