Shloka 127
समन्तपञ्चक-आख्यानम् तथा अक्षौहिणी-प्रमाणनिर्णयः
Samantapañcaka Narrative and the Measure of an Akṣauhiṇī
द्रौपद्यास्तनयानां च सम्भवो«नुप्रकीर्तित: । विहारार्थ च गतयो: कृष्णयोर्यमुनामनु,इसके पश्चात् द्रौपदीके पुत्रोंकी उत्पत्तिकी कथा है। तदनन्तर जब श्रीकृष्ण और अर्जुन यमुनाजीके तटपर विहार करनेके लिये गये हुए थे, तब उन्हें जिस प्रकार चक्र और धनुषकी प्राप्ति हुई, उसका वर्णन है। साथ ही खाण्डववनके दाह, मयदानवके छुटकारे और अग्निकाण्डसे सर्पके सर्वथा बच जानेका वर्णन हुआ है
drau-padyās tanayānāṁ ca sambhavo 'nuprakīrtitaḥ | vihārārthaṁ ca gatayoḥ kṛṣṇayor yamunām anu ||
Pagkaraan, nagpapatuloy ang salaysay sa pagsilang ng mga anak na lalaki ni Draupadī. Pagkatapos nito, nang sina Kṛṣṇa at Arjuna ay nagtungo sa pampang ng Yamunā upang mamasyal, inilalarawan kung paano nila natamo ang cakra at ang busog. Isinasalaysay din ang pagsunog sa gubat ng Khāṇḍava, ang pagliligtas kay Maya na Dānava, at kung paanong isang ahas ay ganap na nakaligtas sa lagablab.
राम उवाच
Educational Q&A
The passage functions as a thematic bridge: extraordinary power (divine weapons) appears alongside moral complexity (the burning of a forest). It invites reflection on how destiny, alliance, and the pursuit of larger aims can bring both protection (rescuing Maya) and destruction (Khāṇḍava-dāha), urging discernment about the ethical cost of power.
After mentioning the birth of Draupadī’s sons, the text turns to an episode where Kṛṣṇa and Arjuna go to the Yamunā for leisure. In that context they obtain famed weapons (discus and bow), and the narrative includes the burning of the Khāṇḍava forest, the saving of Maya Dānava, and the escape of a serpent from the fire.