Shloka 39
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
ततो दिव्यान् हेमकिरीटमालिन: शक्रप्रख्यान् पावकादित्यवर्णान् । बद्धापीडांश्वारुरूपां श्व॒ यूनो व्यूढोरस्कांस्तालमात्रान् ददर्श,वे दिव्य शरीरसे सुशोभित थे। उनके मस्तकपर सुवर्णमय किरीट और गलेमें सुन्दर सोनेकी माला शोभा पा रही थी। उनकी छबि इन्द्रके ही समान थी। वे अग्नि और सूर्यके समान कान्तिमान् थे। उन्होंने अपने अंगोंमें सब तरहके दिव्य अलंकार धारण कर रखे थे। उनकी युवावस्था थी तथा रूप अत्यन्त मनोहर था। उन सबकी छाती चौड़ी थी और वे तालवृक्षके समान लंबे थे। इस रूपमें राजा ट्रपदने उनका दर्शन किया
tato divyān hemakirīṭamālinaḥ śakraprakhyān pāvakādityavarṇān | baddhāpīḍāñ śvārurūpān yūno vyūḍhoraskāṃs tālamātrān dadarśa ||
Pagkaraan, nasilayan niya ang mga kabataang makalangit, may mga koronang ginto at mga kuwintas na parang garland, bantog na gaya ni Indra, at nagniningning na tulad ng apoy at araw. Suot ang mga diademang mahigpit ang pagkakatali at mga banal na palamuti, sila’y nasa kasibulan ng kabataan, lubhang kagandahan, malapad ang dibdib, at kasingtaas ng punong palmyra. Sa gayong maringal na anyo, nakita sila ni Haring Drupada.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how extraordinary power and beauty are portrayed as signs of divine sanction in epic literature, reminding readers that political events in the Mahābhārata often unfold under a larger moral-cosmic order rather than mere human ambition.
Vaiśampāyana narrates a striking vision: King Drupada beholds exceptionally radiant, ornamented youths—Indra-like and sun-and-fire-bright—whose appearance signals the presence of remarkable, possibly divinely connected figures entering the story.