Shloka 10
Ādi Parva, Adhyāya 193 — Hastināpura Mantra: Duryodhana’s Proposals to Divide the Pāṇḍavas
तान् सिंहविक्रान्तगतीन् निरीक्ष्य महर्षभाक्षानजिनोत्तरीयान् । गूढोत्तरांसान् भुजगेन्द्र भोग- प्रलम्बबाहून् पुरुषप्रवीरान्
tān siṁha-vikrānta-gatīn nirīkṣya maharṣabhākṣān ajinottarīyān | gūḍhottarāṁsān bhujagendra-bhoga-pralamba-bāhūn puruṣa-pravīrān, rājan |
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: O hari, nang makita ang mga Pāṇḍava—ang pinakadakila sa mga lalaki—na ang lakad ay nagpapahiwatig ng tapang na tulad ng leon, ang mga mata’y malalaki na gaya ng sa makapangyarihang toro, nakabalabal ng balat ng itim na usa, ang mga buto sa may kuwelyo’y natatabingan ng matitibay na laman, at ang mahahabang bisig ay makakapal at malalapad na parang mga likaw ng hari ng mga ahas—si Haring Drupada, kasama ang kanyang mga anak, mga ministro, mga mabubuting-loob, mga kaibigan, at lahat ng mga tagapaglingkod, ay lubhang nagalak.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner capability and dharmic strength are recognized through outward signs—composure, vigor, and disciplined bearing. It also frames rightful honor: worthy persons, when recognized, naturally evoke respect and joy in a righteous court.
Vaiśaṃpāyana describes the Pāṇḍavas’ imposing appearance in vivid similes (lion, bull, serpent-king). On seeing them, King Drupada and his entire circle—sons, ministers, friends, and attendants—are pleased, signaling a favorable reception and recognition of their heroic stature.