Shloka 21
समुद्रवर्णनम् (Description of the Ocean) — Kadrū and Vinatā approach the sea
ततोअम्बराच्चिन्तितमात्रमागतं महाप्रभं चक्रममित्रतापनम् । विभावसोस्तुल्यमकुण्ठमण्डलं सुदर्शन॑ संयति भीमदर्शनम्,चिन्तन करते ही शत्रुओंको संताप देनेवाला अत्यन्त तेजस्वी चक्र आकाशमार्गसे उनके हाथमें आ गया। वह सूर्य एवं अग्निके समान जाज्वल्यमान हो रहा था। उस मण्डलाकार चक्रकी गति कहीं भी कुण्ठित नहीं होती थी। उसका नाम तो सुदर्शन था, किंतु वह युद्धमें शत्रुओंके लिये अत्यन्त भयंकर दिखायी देता था
tato 'mbarāc cintitamātram āgataṁ mahāprabhaṁ cakram amitrātāpanam | vibhāvasos tulyam akuṇṭhamaṇḍalaṁ sudarśanaṁ saṁyati bhīmadarśanam ||
Pagkaraan, sa sandaling maisip lamang, ang lubhang maningning na cakra na nagpapahirap sa mga kaaway ay dumating sa kaniyang kamay sa landas ng langit. Naglalagablab ito na gaya ng Araw at Apoy; ang bilog na talim nito’y hindi kailanman napupurol o napipigil sa pag-ikot. Bagaman ang pangalan nito’y Sudarśana (“kaaya-ayang pagmasdan”), sa digmaan ito’y lubhang nakatatakot sa mga kaaway.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the potency of disciplined intention and the ethical paradox of power: a weapon named “Sudarśana” (pleasant to behold) becomes fearsome when used in battle. It suggests that instruments of force, even when divinely sanctioned, must be governed by purpose—ideally the protection of dharma rather than aggression.
By mere thought, a blazing, invincible discus arrives through the sky into the wielder’s hand. It shines like the Sun and Fire, moves without obstruction, and—despite its auspicious name—appears terrifying to enemies on the battlefield.