Shloka 29
Ādi Parva, Adhyāya 186 — Drupada’s Summons and the Pāñcāla Reception
(ततो दुर्योधनो राजा धार्तराष्ट्र: परंतप: । मानी दृढास्त्रसम्पन्न: सर्वेश्ष नृपलक्षणै: ।। उत्थित:ः सहसा तत्र भ्रातृमध्ये महाबल: । विलोक्य द्रौपदी हृष्टो धनुषो5भ्याशमागमत् ।। स बभौ धनुरादाय शक्रश्नापधरो यथा । आरोपयंस्तु तद् राजा धनुषा बलिना तदा ।। उत्तानशय्यमपतदड्गुल्यन्तरताडित: । स ययौ ताडितस्तेन व्रीडन्निव नराधिप: ।।) तदनन्तर शत्रुओंको संताप देनेवाला धृतराष्ट्रपुत्र महाबली राजा दुर्योधन सहसा अपने भाइयोंके बीचसे उठकर खड़ा हो गया। उसके अस्त्र-शस्त्र बड़े मजबूत थे। वह स्वाभिमानी होनेके साथ ही समस्त राजोचित लक्षणोंसे सम्पन्न था। द्रौपदीको देखकर उसका हृदय हर्षसे खिल उठा और वह शीघ्रतापूर्वक धनुषके पास आया। उस धनुषको हाथमें लेकर वह चापधारी इन्द्रके समान शोभा पाने लगा। राजा दुर्योधन उस मजबूत धनुषपर जब प्रत्यंचा चढ़ाने लगा, उस समय उसके अँगुलियोंके बीचमें झटकेसे ऐसी चोट लगी कि वह चित्त लोट गया। धनुषकी चोट खाकर राजा दुर्योधन अत्यन्त लज्जित होता हुआ-सा अपने स्थानपर लौट गया। तस्मिंस्तु सम्भ्रान्तजने समाजे निक्षिप्तवादेषु जनाधिपेषु । कुन्तीसुतो जिष्णुरियेष कर्तु सज्यं धनुस्तत् सशंर प्रवीर:,(जब इस प्रकार बड़े-बड़े प्रभावशाली राजा लक्ष्यवेध न कर सके, तब) सारा समाज सम्भ्रम (घबराहट)-में पड़ गया और लक्ष्यवेधकी बातचीततक बंद हो गयी, उसी समय प्रमुख वीर कुन्तीनन्दन अर्जुनने उस धनुषपर प्रत्यंचा चढ़ाकर उसपर बाण-संधान करनेकी अभिलाषा की
tato duryodhano rājā dhārtarāṣṭraḥ parantapaḥ | mānī dṛḍhāstrasampannaḥ sarveṣāṃ nṛpalakṣaṇaiḥ || utthitaḥ sahasā tatra bhrātṛmadhye mahābalaḥ | vilokya draupadīṃ hṛṣṭo dhanuṣo ’bhyāśam āgamat || sa babhau dhanur ādāya śakraśnāpadharo yathā | āropayaṃs tu tad rājā dhanuṣā balinā tadā || uttānaśayyam apatat aṅgulyantaratāḍitaḥ | sa yayau tāḍitas tena vrīḍann iva narādhipaḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Pagkaraan, si Haring Duryodhana—anak ni Dhṛtarāṣṭra, tagapagsunog ng mga kaaway—palalo, may matitibay na sandata at taglay ang lahat ng tanda ng pagkahari, ay biglang tumindig sa gitna ng kanyang mga kapatid. Nang makita si Draupadī, nagningning sa galak ang kanyang puso at nagmadaling lumapit sa busog. Nang hawakan niya ito, siya’y nagliwanag na parang si Indra na may tangan na busog. Ngunit nang subukan ng hari na lagyan ng pisi ang makapangyarihang busog, tinamaan ng biglang hampas ang pagitan ng kanyang mga daliri kaya siya’y napahandusay nang nakatihaya. Tinamaan ng busog at waring nilamon ng hiya, nagbalik ang pinuno sa kanyang kinauupuan. Sa kapulungan, nang mabigo maging ang mga bantog na hari at tumahimik sa pagkalito ang usapan tungkol sa pagtama sa puntirya, si Arjuna—pinakamahusay na anak ni Kuntī—ay nagnais na lagyan ng pisi ang busog at itutok dito ang palaso.
वैशम्पायन उवाच