उच्चैःश्रवसः वर्णविपणः तथा नागशापः
Uccaiḥśravas Color-Wager and the Nāga Curse
तमुद्धर्तुमशक्ता वै सर्वे देवगणास्तदा । विष्णुमासीनमभ्येत्य ब्रह्माणं चेदमब्रुवन्,उग्रश्रवाजी कहते हैं--शौनकजी! तदनन्तर सम्पूर्ण देवता मिलकर पर्वतश्रेष्ठ मन्दराचलको उखाड़नेके लिये उसके समीप गये। वह पर्वत श्रेत मेघखण्डोंके समान प्रतीत होनेवाले गगनचुम्बी शिखरोंसे सुशोभित था। सब ओर फैली हुई लताओंके समुदायने उसे आच्छादित कर रखा था। उसपर चारों ओर भाँति-भाँतिके विहंगम कलरव कर रहे थे। बड़ी-बड़ी दाढ़ोंवाले व्याप्र-सिंह आदि अनेक हिंसक जीव वहाँ सर्वत्र भरे हुए थे। उस पर्वतके विभिन्न प्रदेशोंमें किन्नरगण, अप्सराएँ तथा देवतालोग निवास करते थे। उसकी ऊँचाई ग्यारह हजार योजन थी और भूमिके नीचे भी वह उतने ही सहस्र योजनोंमें प्रतिष्ठित था। जब देवता उसे उखाड़ न सके, तब वहाँ बैठे हुए भगवान् विष्णु और ब्रह्माजीसे इस प्रकार बोले--
tam uddhartum aśaktā vai sarve devagaṇās tadā | viṣṇum āsīnam abhyetya brahmāṇaṃ cedam abruvan ||
Noon, ang lahat ng pangkat ng mga diyos, yamang hindi nila ito mabunot, ay lumapit kay Viṣṇu na nakaupo roon, at gayundin kay Brahmā, at nagsalita ng mga salitang ito.
शौनक उवाच
When even the combined might of many fails, the proper response is not stubborn escalation but humility—seeking higher guidance and aligning action with a wiser, sustaining power (here symbolized by approaching Viṣṇu and Brahmā).
The gods cannot uproot the intended object (contextually, the mountain needed for the larger undertaking). Recognizing their limitation, they go to the seated Viṣṇu and to Brahmā and begin to present their request or report.