तत्र नाना जलचरा विनिष्पिष्टा महाद्रिणा । विलयं समुपाजग्मु: शतशो लवणाम्भसि,उस समय उस महान पर्वतके द्वारा सैकड़ों जलचर जन्तु पिस गये और खारे पानीके उस महासागरमें विलीन हो गये
tatra nānā jalacarā viniṣpiṣṭā mahādriṇā | vilayaṃ samupājagmuḥ śataśo lavaṇāmbhasi ||
Doon, daan-daang sari-saring nilalang sa tubig ang nadurog sa ilalim ng makapangyarihang bundok, at sa maalat na tubig ng dakilang dagat ay namatay at naglaho. Ipinapahiwatig ng tagpong ito na ang napakalakas na puwersa, kapag pinakawalan nang walang pagpipigil, ay nagdadala ng biglaang pagwasak sa mga marurupok.
शौनक उवाच
The verse highlights the disproportionate harm that immense power can inflict on weaker beings, pointing to the ethical idea that unchecked force leads to needless destruction and reminds us of the fragility of life.
Śaunaka describes a scene where a huge mountain presses down into the sea, crushing many kinds of aquatic creatures; they then perish and disappear into the salt waters.