और्वकृत-क्रोधाग्नि-निग्रहः
Aurva’s Containment of the Wrath-Fire
ततो लालप्यमानस्य पार्थिवस्यायतेक्षणा । सौदामिनीव चाभ्रेषु तत्रैवान्तरधीयत,राजा संवरण उन्मत्तकी भाँति प्रलाप करते रह गये और वह विशाल नेत्रोंवाली सुन्दरी वहीं उनके सामने ही बादलोंमें बिजलीकी भाँति अन्तर्धान हो गयी
tato lālapyamānasya pārthivasyāyatekṣaṇā | saudāminīva cābhreṣu tatraivāntaradhīyata ||
Pagkaraan, habang ang hari ay patuloy na nananaghoy at nagsasalita na wari’y nawawala sa sarili, ang dalagang may malalaking mata ay naglaho roon din sa harap niya—gaya ng kidlat na biglang nawawala sa gitna ng mga ulap.
गन्धर्व उवाच
The verse highlights the ethical need for restraint: when the mind is overwhelmed by longing and agitation, even a king loses steadiness, and what is extraordinary or auspicious may withdraw. Composure and self-governance are implied virtues for rulers and seekers alike.
As King Saṁvaraṇa laments in a distraught manner, the large-eyed maiden disappears instantly before him, compared to lightning vanishing among clouds—marking a sudden separation and intensifying the king’s emotional turmoil.