Shloka 3
Amṛta-Pāna, Rāhu’s Detection, and the Sudarśana Intervention (अमृतपान-राहुप्रकाशन-सुदर्शनप्रयोगः)
अमोघबलमश्रानामुत्तमं जगतां वरम् | श्रीमन्तमजरं दिव्यं सर्वलक्षणपूजितम्,उग्रश्रवाजी कहते हैं--तपोधन! इसी समय कद्रू और विनता दोनों बहनें एक साथ ही घूमनेके लिये निकलीं। उस समय उन्होंने उच्चै:श्रवा नामक घोड़ेको निकटसे जाते देखा। वह परम उत्तम अश्वरत्न अमृतके लिये समुद्रका मन्थन करते समय प्रकट हुआ था। उसमें अमोघ बल था। वह संसारके समस्त अअभ्रोंमें श्रेष्ठ, उत्तम गुणोंसे युक्त, सुन्दर, अजर, दिव्य एवं सम्पूर्ण शुभ लक्षणोंसे संयुक्त था। उसके अंग बड़े हृष्ट-पुष्ट थे। सम्पूर्ण देवताओंने उसकी भूरि-भूरि प्रशंसा की थी
amoghabalam aśvānām uttamaṁ jagatāṁ varam | śrīmantam ajaraṁ divyaṁ sarvalakṣaṇapūjitam ||
“O ikaw na may lakas na di nagkukulang—pinakamataas sa mga kabayo at pinakamainam sa mga nilalang ng daigdig—masagana, di tumatanda, banal, at iginagalang dahil taglay ang lahat ng mapalad na tanda.” (Ganito inilarawan si Uccaiḥśravas, ang sukdulang kabayo na lumitaw sa paghahalo ng karagatan para sa amṛta, pinuri ng mga diyos dahil sa ganap na kahusayan.)
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse models how excellence is recognized through auspicious qualities—strength, beauty, freedom from decay, and divine splendour—suggesting that true eminence is marked by enduring virtues worthy of honour.
The text praises and identifies Uccaiḥśravas, the supreme celestial horse (famed from the churning of the ocean for nectar), describing it as unmatched in power and endowed with all auspicious signs.