Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
सुरकार्यमियं काले करिष्यति सुमध्यमा । अस्या हेतो: कौरवाणां महतदुत्पत्स्यते भयम्,“यह सुमध्यमा समयपर देवताओंका कार्य सिद्ध करेगी। इसके कारण कौरवोंको बहुत बड़ा भय प्राप्त होगा"
surakāryam iyaṁ kāle kariṣyati sumadhyamā | asyā hetoḥ kauravāṇāṁ mahatad utpatsyate bhayam ||
“Ang babaeng ito na may magandang baywang ay, sa takdang panahon, magsasakatuparan ng isang gawaing para sa mga diyos. Dahil sa kaniya, isang malaking pangamba ang sisibol para sa mga Kaurava.”
ब्राह्मण उवाच
The verse frames a human figure as an instrument of a larger divine design: actions ripen “in due time,” and personal choices and destinies can become causes of far-reaching fear and upheaval for entire lineages.
A brāhmaṇa speaker foretells that a certain woman (“sumadhyamā”) will later fulfill a divinely significant task, and that her role will become a direct cause of great alarm and danger for the Kauravas.