Shloka 5
Saṃvaraṇa–Tapatī Vivāhaḥ (The Marriage of Saṃvaraṇa and Tapatī) — Mahābhārata, Ādi Parva 163
आसाद्य तु वनं तस्य रक्षस: पाण्डवो बली । आजुहाव ततो नाम्ना तदन्नमुपपादयन्
āsādya tu vanaṁ tasya rakṣasaḥ pāṇḍavo balī | ājuhāva tato nāmnā tad-annam upapādayan |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagdating sa gubat na pag-aari ng rākṣasa, ang makapangyarihang Pāṇḍava (si Bhīma) ay malakas na tumawag sa kanya sa pangalan, habang inaayos ang pagkain—at siya pa mismo ang kumakain ng mga dalang suplay—upang mailabas ang halimaw na kumakain ng tao. Ipinakikita ng tagpong ito ang sinadyang pagharap sa panganib upang ipagtanggol ang mahihina.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Strength is ethically justified when used to protect others: Bhīma deliberately exposes himself to danger to end a predator’s terror, embodying dharma as active guardianship rather than passive piety.
Bhīma reaches the rākṣasa’s forest with the food meant as tribute, calls the demon out by name, and uses the bait (even eating the provisions) to provoke the encounter that will lead to the rākṣasa’s defeat.