Shloka 53
भीमस्य जलान्वेषणं तथा वनविश्रान्तिः
Bhīma’s Search for Water and the Forest Halt
हयेषु विनियुक्तेषु विमुखो5भवदाहवे । स सत्यजितमालोक्य तथा विमुखमाहवे
hayesu viniyukteṣu vimukho 'bhavad āhave | sa satyajitam ālokya tathā vimukham āhave ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang ang kanyang mga kabayo ay napinsala at hindi na mapakinabangan, tumalikod siya sa labanan. Nang makita si Satyajit na umurong nang gayon—paulit-ulit na nawawalan ng busog at kabayo—tumakas siya mula sa larangan. Sa pagkakitang siya’y tumatalikod sa digmaan, si Haring Drupada ng mga Pāñcāla ay nagsimulang magpaulan ng mabilis na mga palaso kay Arjuna, anak ni Pāṇḍu. At si Arjuna—pinakamataas sa mga nagwaging bayani—ay pumasok sa isang mabangis na labanan laban sa kanya.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights kṣatriya-dharma: steadfastness and responsibility in battle are honored, while losing one’s means (horses, bow) and turning away signals a breakdown of martial resolve; the narrative then moves to the next accountable warrior (Drupada) who continues the contest.
Satyajit, after his horses are disabled and his fighting capacity repeatedly compromised, withdraws and flees. Seeing this, Drupada begins a rapid arrow-shower against Arjuna, and Arjuna responds by engaging Drupada in a major fight.