Shloka 52
भीमस्य जलान्वेषणं तथा वनविश्रान्तिः
Bhīma’s Search for Water and the Forest Halt
हयान् ध्वजं धनुर्मुष्टिमुभौ तौ पार्ष्णिसारथी । स तथा भियद्यमानेषु कार्मुकेषु पुन: पुन:
vaiśampāyana uvāca |
hayān dhvajaṃ dhanurmuṣṭim ubhau tau pārṣṇisārathī |
sa tathā bhiyadyamāneṣu kārmukeṣu punaḥ punaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pinabagsak ni Arjuna ang mga kabayo at watawat ni Satyajit, winasak ang busog at maging ang kamay na humahawak dito; nilumpo rin niya ang bantay sa tagiliran at ang tagapagmaneho. Kaya, nang paulit-ulit na mabasag ang kanyang mga busog at mapatay ang mga kabayo, tumakas si Satyajit mula sa larangan. Nang makita siyang umurong, si Haring Drupada ng mga Pāñcāla ay nagpaulan ng mabilis na mga palaso kay Arjuna, anak ni Pāṇḍu; at si Arjuna—pinakamataas sa mga nagwaging mandirigma—ay sumabak sa isang malaking labanan laban sa kanya.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights kṣatriya-dharma in action: martial excellence is shown not merely by killing, but by disabling an opponent’s means of combat (horses, banner, bow, charioteer/guards), forcing retreat; it also shows how a leader (Drupada) responds when an ally withdraws, taking responsibility to continue the contest.
Arjuna overwhelms Satyajit by repeatedly breaking his bows and striking down his horses and support crew, causing Satyajit to flee. Drupada, seeing this retreat, immediately showers Arjuna with arrows and begins a major engagement with him.