Ādi-parva Adhyāya 132 — Duryodhana’s Instructions to Purocana at Vāraṇāvata
Lākṣāgṛha Planning
तदभ्यासकृतं मत्वा रात्रावपि स पाण्डव: । योग्यां चक्रे महाबाहुर्धनुषा पाण्डुनन्दन:,उसे अभ्यासका ही चमत्कार मानकर महाबाहु पाण्डुनन्दन अर्जुन रातमें भी धनुर्विद्याका अभ्यास करने लगे
tadabhyāsakṛtaṃ matvā rātrāv api sa pāṇḍavaḥ | yogyāṃ cakre mahābāhur dhanuṣā pāṇḍunandanaḥ ||
Sa pag-aakalang bunga lamang iyon ng pagsasanay, ang makapangyarihang anak ni Pāṇḍu—si Arjuna na Pāṇḍava—ay nagsimulang magsanay sa busog kahit sa gabi, nagpasyang gawing ganap ang kanyang kahusayan. Itinatampok ng taludtod ang disiplinadong pagsisikap at paghubog-sa-sarili bilang marangal na saligan ng kahusayan, hindi ang tsamba o likás na galing lamang.
वैशम्पायन उवाच
Excellence is grounded in abhyāsa—steady, repeated practice. The verse ethically frames skill as something earned through disciplined effort and vigilance, not merely inherited status or sudden inspiration.
After witnessing a display of skill and concluding it must be the result of rigorous training, Arjuna (the Pāṇḍava) intensifies his own preparation, practicing archery even at night to become fully proficient.