आदि पर्व — अध्याय १०६
Pāṇḍu’s Gifts, Forest Residence, and Vidura’s Marriage
ततो निष्क्रान्तमागम्य माता पुत्रमुवाच ह | अप्यस्या गुणवान् पुत्र राजपुत्रो भविष्यति,जब व्यासजी उसके महलसे बाहर निकले, तब माता सत्यवतीने आकर उनसे पूछा --<बेटा! क्या अम्बिकाके गर्भसे कोई गुणवान् राजकुमार उत्पन्न होगा?”
tato niṣkrāntam āgamya mātā putram uvāca ha | apy asyā guṇavān putra rājaputro bhaviṣyati |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang makalabas na si Vyāsa, lumapit ang ina niyang si Satyavatī sa kanyang anak at nagtanong, “Anak ko—may isisilang bang marangal at mabuting prinsipe mula sa sinapupunan ni Ambikā?”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights a dharmic ideal of rulership: the legitimacy of succession is not merely biological but should be grounded in virtue (guṇa). Satyavatī’s concern implies that a kingdom’s welfare depends on the moral and personal excellence of the future ruler.
After Vyāsa exits, Satyavatī approaches him and asks whether Ambikā will give birth to a virtuous prince. This occurs amid efforts to secure heirs for the Kuru line, reflecting urgency and concern for the quality of the next generation.