देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
मुण्डो विरूपो विकृतो दण्डी दान्तो गुणोत्तमः पिङ्गलाक्षो ऽथ हर्यक्षो नीलग्रीवो निरामयः
muṇḍo virūpo vikṛto daṇḍī dānto guṇottamaḥ piṅgalākṣo 'tha haryakṣo nīlagrīvo nirāmayaḥ
Siya ang Muṇḍa, ang may ahit na ulo; ang may anyong nakapanghihilakbot at kahanga-hanga; ang Higit sa karaniwang anyo. Siya ang may hawak ng daṇḍa (tungkod), ang mapagpigil sa sarili, ang pinakadakila sa mga may kabutihan. Kayumangging-dilaw ang Kanyang mga mata; at muli, luntian-gintong titig; bughaw-itim ang Kanyang lalamunan; at Siya ang dalisay na Panginoon na nagpapawi ng karamdaman.
Suta Goswami (reciting Shiva-names within the Linga Purana’s Sahasranama tradition)
As a Sahasranama segment, it supports Linga-puja through nāma-japa: meditating on Shiva as the disciplined ascetic (daṇḍī, dānta) and as the healer (nirāmaya) aligns the pashu (soul) toward the Pati, loosening pasha (bondage).
It presents Shiva as simultaneously transcendent of ordinary form (virūpa, vikṛta) and compassionately immanent as the remover of affliction (nirāmaya), revealing the Pati who is beyond worldly standards yet accessible through devotion and inner restraint.
Pashupata-oriented discipline is implied: sense-control (dānta), ascetic restraint and observance (daṇḍī), and contemplative nāma-japa—practices that purify the pashu and prepare it for grace (anugraha) in Shiva-bhakti.