देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
व्यालकल्पो महाकल्पो महावृक्षः कलाधरः अलंकरिष्णुस् त्वचलो रोचिष्णुर्विक्रमोत्तमः
vyālakalpo mahākalpo mahāvṛkṣaḥ kalādharaḥ alaṃkariṣṇus tvacalo rociṣṇurvikramottamaḥ
Siya ang Vyālakalpa, ang sukat ng panahon na sumasaklaw maging sa mabibigat na kapangyarihan; Siya mismo ang Mahākalpa. Siya ang Mahāvṛkṣa, ang makapangyarihang punong-kosmik, ang Kalādhara na may tangan ng lahat ng banal na yugto at lakas. Siya ang nag-aayos at nagpapabanal sa lahat, ang di-nagagalaw na Ganap; laging maningning, Siya ang sukdulan sa tapang—ang Pati na lumalampas sa lahat ng pāśa na gumagapos sa paśu sa bisa ng Kanyang paghahari.
Suta Goswami (narrating Shiva’s names to the sages of Naimisharanya)
It praises the Linga-Lord as the immovable, radiant Pati who contains and transcends cosmic time (kalpa), helping the devotee shift attention from changing phenomena (pāśa) to the changeless Shiva-tattva.
Shiva is presented as Achala (unchanging Absolute) yet Rociṣṇu (self-luminous consciousness), the cosmic support (Mahāvṛkṣa) and the bearer of kalā—His powers that regulate manifestation without compromising His transcendence.
The verse supports Pashupata-style contemplation: meditate on Shiva as Achala (steady, unmoving) and Rociṣṇu (inner light), using Linga-puja as the stabilizing focus to loosen pāśa (bondage) for the pashu (individual soul).