अध्याय ९६: शरभ-प्रादुर्भावः, नृसिंह-दर्पशमनम्, विष्णोः शिवस्तुतिः, फलश्रुति
ततो दुःस्वप्नशमनं सर्वभूतनिवारणम् विषग्रहक्षयकरं पुत्रपौत्रादिवर्धनम्
tato duḥsvapnaśamanaṃ sarvabhūtanivāraṇam viṣagrahakṣayakaraṃ putrapautrādivardhanam
Pagkaraan, pinapawi nito ang masasamang panaginip, itinataboy ang lahat ng mapanirang nilalang, winawasak ang pagdurusang dulot ng lason at ng masamang pagkagapos ng graha, at nagiging sanhi ng pagdami ng lahi—mga anak, apo, at iba pa. Sa diwa ng Śaiva Siddhānta, ito ang biyaya ni Pati (Śiva) na nagpapaluwag sa pāśa ng takot, sakit, at mga di-nakikitang puwersang gumagapos sa paśu (kaluluwa).
Suta Goswami (narrating to the Sages of Naimisharanya, within a phala-śruti section praising Śaiva recitation/worship)
It states the protective and prosperity-bestowing fruit (phala) of Śiva-centered recitation/linga-upāsanā: it calms duḥsvapna, repels bhūta disturbances, neutralizes viṣa and graha afflictions, and supports family flourishing—showing linga worship as both rakṣā and anugraha (grace).
Śiva appears as Pati, the sovereign remover of pasha—fear, occult harms, and karmic afflictions—granting śānti (peace) and saubhāgya (well-being). The verse frames Shiva-tattva as protective grace acting in both seen and unseen realms.
A phala-śruti tied to Śaiva stotra/mantra-japa and linga-pūjā: disciplined recitation with devotion is presented as a rakṣā-sādhana that weakens bondage (pasha) and stabilizes the pashu through Śiva’s anugraha.