अध्याय ९६: शरभ-प्रादुर्भावः, नृसिंह-दर्पशमनम्, विष्णोः शिवस्तुतिः, फलश्रुति
उवाच तान् सुरान्देवो महर्षींश् च पुरातनान् यथा जले जलं क्षिप्तं क्षीरं क्षीरे घृतं घृते
uvāca tān surāndevo maharṣīṃś ca purātanān yathā jale jalaṃ kṣiptaṃ kṣīraṃ kṣīre ghṛtaṃ ghṛte
Nagsalita ang Panginoon sa mga Deva at sa mga sinaunang dakilang rishi: “Gaya ng tubig na ibinuhos sa tubig ay nagiging iisa, gatas sa gatas ay nagiging iisa, at ghee sa ghee ay nagiging iisa—gayundin, ang nakaaalam ay dapat ilubog at ipagsanib ang kamalayan sa kataas-taasang Shiva-tattva, ang Pati (Śiva) na lampas sa lahat ng pagkakaiba.”
Shiva (Mahadeva)
It frames Linga-worship as inner and outer integration: as offerings disappear into their own substance, the devotee’s pashu-consciousness is meant to dissolve into Shiva (Pati) through steady Linga-dhyana and bhakti.
Shiva-tattva is presented as the self-identical reality in which all distinctions subside—like water in water—indicating the Lord as the non-fragmented ground where pasha (bondage) can no longer stand.
Pashupata-style absorption (samāveśa): sustained contemplation where the mind is poured into Shiva, supported by Linga-puja, mantra-japa, and inward offering (antar-yāga) until separateness thins.