अविमुक्तक्षेत्रमाहात्म्य — काशी-वाराणसी में मोक्ष, लिङ्ग-तीर्थ-मानचित्र, और उपासना-विधि
चन्द्रांशुजालशबलैस् तिलकैर् मनोज्ञैः सिन्दूरकुङ्कुमकुसुम्भनिभैर् अशोकैः चामीकरद्युतिसमैरथ कर्णिकारैः पुष्पोत्करैरुपचितं सुविशालशाखैः
candrāṃśujālaśabalais tilakair manojñaiḥ sindūrakuṅkumakusumbhanibhair aśokaiḥ cāmīkaradyutisamairatha karṇikāraiḥ puṣpotkarairupacitaṃ suviśālaśākhaiḥ
Ito’y saganang pinalamutian ng mga kaibig-ibig na bakas na tila tilaka, batik-batik na wari’y lambat ng sinag ng buwan; at natambakan ng mga bungkos ng bulaklak sa malalapad at malalawak na sanga—mga pulang bulaklak ng aśoka na kumikislap na parang sindūra, kuṅkuma at tina ng kusumbha, at mga bulaklak ng karṇikāra na nagniningning na gaya ng ginto. Sa ganitong banal na kagandahan, ang isip ng paśu ay likás na bumabaling kay Pati (Śiva) at sa landas ng pagsamba kay Śiva.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
The verse sacralizes the worship-environment: fragrant, luminous flowers and expansive branches indicate a purified kṣetra where the mind becomes fit for liṅga-pūjā—moving the paśu from sensory attraction toward devotion to Pati (Śiva).
Śiva-tattva is implied as the supreme purifier whose presence is mirrored by moonlike coolness, golden radiance, and auspicious markings—symbols of sattva and śuddhi that loosen pāśa (bondage) by directing awareness toward the Lord.
It points to pūjā-vidhi through upacāras—especially puṣpa-offering and creating a sanctified setting—supporting inner recollection (smaraṇa) that aligns with Pāśupata discipline: turning the bound soul from distraction to Śiva-centered contemplation.