अध्याय 91: अरिष्ट-लक्षण, मृत्यु-संस्कार, पाशुपत-धारणा तथा ओङ्कार-उपासना
सर्वदेवमयो भूत्वा अभूतः स तु जायते योनिसंक्रमणं त्यक्त्वा याति वै शाश्वतं पदम्
sarvadevamayo bhūtvā abhūtaḥ sa tu jāyate yonisaṃkramaṇaṃ tyaktvā yāti vai śāśvataṃ padam
Nang maging puspos ng diwa ng lahat ng mga Deva, ngunit siya mismo’y hindi nadadapuan ng pagiging-nagiging, siya’y tinatawag na “isinilang” sa tunay na pagkamulat. Sa pagtalikod sa paglipat-lipat ng kapanganakan sa sinapupunan, tunay niyang nararating ang walang-hanggang kalagayan—ang di-nasisirang tahanan ni Pati, ang Panginoong Śiva.
Suta Goswami (narrating the teaching to the sages of Naimisharanya, summarizing the fruit of Shiva-realization)
It states the core phala (result): through Shiva-centered realization (often approached via Linga-upasana), the pashu transcends yoni-saṃkramaṇa (rebirth) and reaches the eternal padam of Pati, Śiva.
Shiva-tattva is implied as both all-pervading (sarvadevamaya) and yet beyond change (abhūta)—the eternal station into which the soul is ‘born’ as awakened knowledge rather than as biological birth.
The verse points to the yogic culmination of Pashupata orientation—renouncing bondage (pāśa) that drives rebirth—supported in practice by Shiva-dhyāna and Linga-upasana that mature into liberation.