योगान्तरायाः, औपसर्गिकसिद्धयः, परवैराग्येन शैवप्रसादः
लब्धायामपि भूमौ च चित्तस्य भवबन्धनात् अश्रद्धाभावरहिता वृत्तिर्वै साधनेषु च
labdhāyāmapi bhūmau ca cittasya bhavabandhanāt aśraddhābhāvarahitā vṛttirvai sādhaneṣu ca
Kahit nakamtan na ang antas o saligan ng espirituwal na landas, sapagkat ang isip ay nakagapos pa rin sa bhava (pagiging-makamundo), ang pagsasagawa ng mga sādhanā ay dapat panatilihing malaya sa kawalan ng śraddhā (pananampalataya). Tunay, sa lahat ng pagsasanay, ang wastong disposisyon ay yaong walang pagdududa at kawalang-pananalig.
Suta Goswami (narrating the teaching within the Linga Purana’s sadhana-context to the sages of Naimisharanya)
It teaches that outer worship and inner Linga-dhyana bear fruit only when the practitioner’s vṛtti is free from aśraddhā; even after attaining a spiritual “stage,” the mind’s bhava-bondage can spoil practice without steady faith in Pati (Shiva).
By implication, Shiva as Pati is the liberator from bhava-bandhana (pāśa). The verse stresses the pashu’s inner qualification—shraddhā—through which Shiva’s grace (anugraha) becomes operative and bondage is transcended.
The highlighted practice is the yogic safeguarding of vṛtti (mental disposition) during sādhanā—maintaining shraddhā and removing aśraddhā—supporting Pashupata-style discipline alongside Linga-puja and japa.