ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
विदितं नास्ति वेद्यं च निर्वाणं परमार्थतः निर्वाणं चैव कैवल्यं निःश्रेयसमनामयम्
viditaṃ nāsti vedyaṃ ca nirvāṇaṃ paramārthataḥ nirvāṇaṃ caiva kaivalyaṃ niḥśreyasamanāmayam
Sa kataas-taasang katotohanan, ang Nirvāṇa ay hindi bagay na dati nang nalalaman, ni isang bagay na kailangang bagong malaman. Sa sukdulang diwa, ang Nirvāṇa mismo ang Kaivalya—ang niḥśreyasa na walang dungis at walang dalamhati, ang Pinakamataas na Kabutihan na walang karamdaman (anāmaya).
Suta Goswami (narrating the teaching within the Linga Purana’s liberation discourse)
It frames the goal of Linga-upāsanā as liberation (nirvāṇa/kaivalya), not mere intellectual knowledge—devotion to Pati (Shiva) is aimed at ending Pāśa (bondage) for the Pashu (soul).
By declaring liberation beyond “known” and “knowable,” it points to Shiva-tattva as the supreme, non-objectifiable Reality—realized through grace and direct awakening rather than as an ordinary object of cognition.
The verse emphasizes inner realization aligned with Pāśupata discipline—turning from object-knowledge toward cessation of bondage, supported by Shiva-bhakti and meditative absorption culminating in kaivalya.