उमामहेश्वरव्रतं—पञ्चाक्षरमन्त्रस्य माहात्म्यं, न्यासः, जपविधिः, सदाचारः, विनियोगः
जप्त्वायुतं च तत्स्नानाद् रोगाणां भेषजं भवेत् अष्टाविंशज्जपित्वान्नम् अश्नीयाद् अन्वहं शुचिः
japtvāyutaṃ ca tatsnānād rogāṇāṃ bheṣajaṃ bhavet aṣṭāviṃśajjapitvānnam aśnīyād anvahaṃ śuciḥ
Pagkatapos magsagawa ng japa nang sampung libong ulit at maligo ayon sa ritwal, ito’y nagiging tunay na lunas sa mga karamdaman. At matapos bigkasin pa nang dalawampu’t walong ulit, dapat kumain araw-araw habang nananatiling dalisay—sa gayon ang pashu (kaluluwang may katawan) ay umaayon sa mapalad na agos ni Pati, Panginoong Śiva.
Suta Goswami (narrating ritual instruction within the Linga Purana tradition)
It frames japa and post-japa bathing as a Shaiva purification rite, making the devotee’s body-mind fit for Linga-upasana and turning daily life (even eating) into regulated worship.
Śiva is implied as Pati—the supreme source of śuddhi (purification) and anugraha (grace)—whose mantra, when properly practiced, transforms impurity and suffering into well-being and spiritual alignment.
A niyama-based practice: prescribed counts of mantra-japa, followed by snāna (ritual bath), and a daily discipline of reciting the mantra (28 times) before taking food, maintaining śauca (purity).