Previous Verse
Next Verse

Linga Purana — Purva Bhaga, Shloka 113

अध्याय ८२ — व्यपोहनस्तवः (पापव्यपोहन-स्तोत्रम्)

कन्यार्थी लभते कन्यां जयकामो जयं लभेत् अर्थकामो लभेदर्थं पुत्रकामो बहून् सुतान्

kanyārthī labhate kanyāṃ jayakāmo jayaṃ labhet arthakāmo labhedarthaṃ putrakāmo bahūn sutān

Ang naghahanap ng mapapangasawa ay magkakamit ng karapat-dapat na kabiyak; ang nagnanais ng tagumpay ay magkakamit ng tagumpay. Ang naghahangad ng yaman ay magkakamit ng kayamanan; ang naghahangad ng mga anak na lalaki ay pagpapalain ng marami—sa biyaya ni Pati, Panginoong Śiva, sa pamamagitan ng pagsamba sa Liṅga.

kanyā-arthīone desiring a maiden/bride
kanyā-arthī:
labhateobtains
labhate:
kanyāma maiden/bride
kanyām:
jaya-kāmaḥone desiring victory
jaya-kāmaḥ:
jayamvictory
jayam:
labhetmay obtain
labhet:
artha-kāmaḥone desiring wealth/prosperity
artha-kāmaḥ:
labhetmay obtain
labhet:
arthamwealth/prosperity
artham:
putra-kāmaḥone desiring sons/offspring
putra-kāmaḥ:
bahūnmany
bahūn:
sutānsons/children
sutān:

Sūta Gosvāmin (narrating to the sages of Naimiṣāraṇya)

S
Shiva

FAQs

It functions as a phala-śruti, stating that Linga-pūjā grants specific sought-after outcomes—marriage, victory, wealth, and progeny—by Śiva’s grace.

Śiva is implied as Pati—the Lord who can loosen pasha (bondage) and also bestow legitimate worldly fruits to the pashu (individual soul) when approached through devotion and ritual.

The verse highlights Linga-pūjā (Śiva-worship centered on the Linga) and its fruits; it is a devotional-ritual emphasis rather than a specific Pāśupata-yogic technique.