Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
कृकलः क्षुतकायैव देवदत्तो विजृम्भणे धनंजयो महाघोषः सर्वगः स मृते ऽपि हि
kṛkalaḥ kṣutakāyaiva devadatto vijṛmbhaṇe dhanaṃjayo mahāghoṣaḥ sarvagaḥ sa mṛte 'pi hi
Kahit pagkamatay, nananatiling gumagalaw ang mga agos ng hanging-buhay: ang Kṛkala ang lakas sa pagbahing; ang Kṣutakāya ang mismong simulain ng gutom; ang Devadatta ang namamahala sa paghikab; ang Dhanañjaya ang hanging may malakas na ugong, lumalaganap sa buong katawan.
Suta Goswami
It frames the body as a field of pranic functions; Linga worship in the Purva-bhaga is paired with inner discipline, where mastering prana supports purity (śuddhi) and steadiness for Shiva-upasana.
By implying that even subtle forces persist beyond gross death, it points to Shiva as Pati—the transcendent Lord beyond the changing pranas—while the Pashu (individual) remains bound by subtle operations until liberated.
Prana-vayu awareness used in Pashupata-oriented sadhana: observing sneezing, hunger, yawning, and inner winds as movements of prakriti, cultivating detachment and steadiness during japa and Linga-puja.