Shivamurti–Pratishtha Phala: Shivalaya-Nirmana, Kshetra-Mahatmya, Tirtha-Snana, and Mandala-Vidhi
चान्द्रायणादिकाः सर्वाः कृत्वा न्यस्य क्रिया द्विजाः ब्रह्मविद्यामधीत्यैव ज्ञानमासाद्य यत्नतः
cāndrāyaṇādikāḥ sarvāḥ kṛtvā nyasya kriyā dvijāḥ brahmavidyāmadhītyaiva jñānamāsādya yatnataḥ
Matapos isagawa nang wasto ang lahat ng mga pag-aayuno at pag-alis-sala, simula sa Cāndrāyaṇa, ang dvija ay isinasantabi ang mga gawaing ritwal at, sa pag-aaral lamang ng Brahmavidyā, nagsisikap makamtan ang kaalamang nagpapalaya; sa kaalamang iyon, ang paśu ay inaakay tungo sa kalayaan sa ilalim ni Pati.
Suta Goswami (narrating the teaching tradition to the sages of Naimisharanya)
It frames a progression: after completing purificatory vows, the seeker can internalize worship by prioritizing Brahmavidyā—turning from external acts to Shiva-centered liberating insight.
Shiva is implied as Pati, the Lord who grants jñāna that cuts pasha (bondage) and uplifts the paśu (individual soul) beyond mere ritual merit.
Cāndrāyaṇa and related prāyaścitta-vratas are acknowledged, but the verse highlights the shift to Brahmavidyā (jnana-mārga), aligning with Pāśupata-oriented renunciation and inner discipline.