Shivamurti–Pratishtha Phala: Shivalaya-Nirmana, Kshetra-Mahatmya, Tirtha-Snana, and Mandala-Vidhi
पदे पदे ऽश्वमेधस्य यज्ञस्य फलमाप्नुयात् वाचा यस्तु शिवं नित्यं संरौति परमेश्वरम्
pade pade 'śvamedhasya yajñasya phalamāpnuyāt vācā yastu śivaṃ nityaṃ saṃrauti parameśvaram
Sa bawat hakbang ay natatamo niya ang bunga ng sakripisyong Aśvamedha—yaong sa pamamagitan ng pananalita ay laging nagpapahayag kay Śiva, ang Kataas-taasang Panginoon. Sa di-napaputol na pag-alaala at pagbigkas, ang paśu (kaluluwang nakagapos) ay bumabaling kay Pati (ang Panginoon) at itinataas lampas sa pāśa (mga gapos) na hindi kayang putulin nang ganap ng ritwal lamang.
Suta Goswami (narrating the Linga Purana teaching to the sages of Naimisharanya)
It elevates Śiva-nāma (uttering and praising Shiva) as a direct, ever-available act of devotion whose merit equals the grandest Vedic rites, aligning Linga worship with constant remembrance rather than rare imperial sacrifices.
Śiva is named Parameśvara—Pati, the Supreme Lord—implying that turning one’s speech and mind toward Him is a salvific orientation that draws the bound soul (pāśu) toward liberation from bondage (pāśa).
Vācika-japa and nāma-saṅkīrtana (verbal recitation/praise) as a Pāśupata-aligned discipline: continuous Shiva-remembrance that internalizes sacrifice and transforms it into yogic devotion.