Adhyaya 71: पुरत्रयवृत्तान्तः—ब्रह्मवरदानम्, मयकृतत्रिपुर-निर्माणम्, विष्णुमाया-धर्मविघ्नः, शिवस्तुति, त्रिपुरदाहोपक्रमः
भर्ता एव न संदेहस् तथाप्य् आसहमायया कृत्वापि सुमहत्पापं या भर्तुः प्रेमसंयुता
bhartā eva na saṃdehas tathāpy āsahamāyayā kṛtvāpi sumahatpāpaṃ yā bhartuḥ premasaṃyutā
Tunay na ang asawa lamang ang tagapangalaga—walang pag-aalinlangan. Gayunman, kahit sa isang saglit ng di-matiis na pagkalito ay makagawa siya ng napakalaking kasalanan, ang babaeng nananatiling nakaugnay sa pag-ibig sa kanyang asawa (at nagbabalik sa tapat na debosyon) ay sinasabing nakaayon sa kanyang wastong kanlungan.
Suta Goswami (narrating the Linga Purana discourse to the sages, summarizing dharma-teachings within the chapter’s instruction-stream)
It frames household fidelity and loving alignment to one’s rightful refuge as a dharmic foundation—supporting the inner purity (bhāva-śuddhi) expected for Shiva-bhakti and Linga-puja.
By analogy, it reflects the Shaiva Siddhanta pattern of Pati as the true refuge: even when the pashu (soul) falls into māyā-born error, returning with steadfast love toward the rightful Lord reorients one toward grace and order.
No specific rite is named; the key practice is bhakti-based restraint and return—maintaining devotion and correcting conduct, which supports eligibility for Shiva-puja and the inward discipline aligned with Pashupata-oriented self-purification.