Adhyaya 71: पुरत्रयवृत्तान्तः—ब्रह्मवरदानम्, मयकृतत्रिपुर-निर्माणम्, विष्णुमाया-धर्मविघ्नः, शिवस्तुति, त्रिपुरदाहोपक्रमः
वापीकूपतडागैश् च दीर्घिकाभिस्तु सर्वतः मत्तमातङ्गयूथैश् च तुरङ्गैश् च सुशोभनैः
vāpīkūpataḍāgaiś ca dīrghikābhistu sarvataḥ mattamātaṅgayūthaiś ca turaṅgaiś ca suśobhanaiḥ
Pinalamutian ito sa bawat panig ng mga vāpī (hakbangang balon), mga balon, mga lawa at mahahabang imbakan ng tubig; at mayroon ding mga kawan ng elepanteng nasa init (rut) at mariringal na kabayo—mga tanda ng isang masaganang kahariang binabantayan ng Dharma, na sumusuporta sa pagsamba at banal na pagtalima para sa paśu (kaluluwang nakagapos) na naghahanap ng kanlungan sa Pati, ang Panginoon.
Suta Goswami
It depicts the outer supports of Shiva-bhakti—waterworks and prosperity—needed for snāna, abhiṣeka, and daily pūjā, showing how a well-ordered kṣetra enables sustained Linga worship.
Indirectly: Shiva as Pati is implied as the unseen ground of order and auspiciousness—where dharma prevails, resources and beauty arise, creating conditions for the paśu to turn from bondage (pāśa) toward worship and liberation.
Ritual purity and temple practice are implied—availability of wells and tanks supports snāna, tīrtha-sevā, and Linga abhiṣeka; yogically, it points to preparing conducive external conditions for disciplined sādhana.