Adhyaya 70: आदिसर्गः—महत्-अहङ्कार-तन्मात्रा-भूतसृष्टिः, ब्रह्माण्डावरणम्, प्रजासर्गः, त्रिमूर्ति-शैवाधिष्ठानम्
असृष्ट्वैव प्रजासर्गं प्रतिसर्गं गताः पुनः ततस्तेषु व्यतीतेषु ततो ऽन्यान् साधकान् सुतान्
asṛṣṭvaiva prajāsargaṃ pratisargaṃ gatāḥ punaḥ tatasteṣu vyatīteṣu tato 'nyān sādhakān sutān
Nang hindi man lamang lumilikha ng pagsilang ng mga nilalang, muli silang pumasok sa siklo ng pagkalusaw at muling paglikha. Nang lumipas ang mga siklong iyon, saka niya iniluwal ang iba pang mga anak—mga sādhaka na ganap na nagsanay—na karapat-dapat sa gawain ng pagpapakita ng sanlibutan.
Suta Goswami (narrating the cosmological account to the sages of Naimisharanya)
It frames Linga-worship within vast cycles of sarga and pratisarga, implying the Linga (as Shiva’s timeless mark) remains the stable spiritual axis even when worlds are not produced or are reabsorbed.
By highlighting repeated dissolution and re-creation, the verse points to Shiva-tattva as the transcendent Pati—unbound by pasha and prior to manifest sarga—while empowered agents (sādhakas) carry out manifestation within time.
The term sādhakān suggests Pashupata-aligned disciplined practitioners: inner sadhana (yoga, mantra, and restraint) that makes a being fit to participate in dharmic manifestation rather than being driven by bondage (pasha).