वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
वैणवी पणवी कालः कालकण्ठः कटंकटः नक्षत्रविग्रहो भावो निभावः सर्वतोमुखः
vaiṇavī paṇavī kālaḥ kālakaṇṭhaḥ kaṭaṃkaṭaḥ nakṣatravigraho bhāvo nibhāvaḥ sarvatomukhaḥ
Siya ay si Vaiṇavī at Paṇavī—ang panloob na kapangyarihan sa banal na tunog at ritmo; Siya ang Panahon mismo, at ang may lalamunang Panahon. Siya ang di-matitinag na Panginoon na nakapangingilabot sa kabanalan. Ang anyo Niya ay katawan ng mga konstelasyon; Siya ang Bhāva (Pag-iral) at Nibhāva (saligan ng pagiging); at Siya ang Panginoong May-Lahat-na-Mukha na tumatanaw at lumalaganap sa lahat ng dako.
Suta Goswami (narrating Shiva-names to the sages of Naimisharanya)
It frames the Liṅga as the sign of the all-pervading Pati: Shiva is Time, cosmic order (nakṣatras), and sacred sound—so Liṅga-pūjā is worship of the very principle that regulates, pervades, and liberates the pashu from pasha.
Shiva-tattva is presented as both transcendent and immanent: He is bhāva (manifest being) and nibhāva (the ground of manifestation), sarvatomukha (omnivision), and kāla (the inner governor of change), establishing Him as Pati beyond and within all states.
Nada-upāsanā and mantra-oriented Pāśupata discipline are implied: tuning awareness to sacred sound (vīṇā/paṇava symbolism) and meditating on Shiva as Kāla to cut the pasha of time-bound identification.