वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
लब्धवान्गाणपत्यं च ब्रह्मयोनिर्द्विजोत्तमः ततस्तस्मान्नृपो लब्ध्वा तण्डिना कथितं पुरा
labdhavāngāṇapatyaṃ ca brahmayonirdvijottamaḥ tatastasmānnṛpo labdhvā taṇḍinā kathitaṃ purā
O pinakamainam sa mga dvija, ang pantas na isinilang mula kay Brahmā ay tumanggap ng aral na Gaṇapatya; at pagkaraan, tinanggap ito ng hari mula sa kanya, gaya ng dating isinalaysay ni Taṇḍin. Sa gayon, napapanatili ang linya ng mantra, at sa wastong pagpapasa, ang paśu (kaluluwang nakagapos) ay nagkakamit ng karapat-dapat na pagtanggap sa biyaya ni Śiva (pati-anugraha).
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It emphasizes authorized transmission (paramparā) of sacred teaching; in Śaiva practice, correct reception of mantra and doctrine is a prerequisite for effective liṅga-pūjā and for becoming eligible for Śiva’s grace.
Indirectly, it presents Śiva as Pati whose grace is approached through disciplined means—right knowledge and mantra received through lineage—supporting the Siddhānta view that liberation arises from Pati’s anugraha after removal of pāśa.
Mantra-dīkṣā/teaching received via guru-lineage, aligned with Pāśupata discipline where initiation and correct instruction precede worship, observance, and yogic purification.