वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
स्थावराणां पतिश्चैव नियतेन्द्रियवर्तनः सिद्धार्थः सर्वभूतार्थो ऽचिन्त्यः सत्यः शुचिव्रतः
sthāvarāṇāṃ patiścaiva niyatendriyavartanaḥ siddhārthaḥ sarvabhūtārtho 'cintyaḥ satyaḥ śucivrataḥ
Siya ang Pati, Panginoon ng lahat ng di-nakikilos na nilalang; ang Kanyang asal ay pinamumunuan ng mga pandamang ganap na napigil. Siya ang Laging Natutupad ang layon, ang panloob na kahulugan at tunay na adhikain ng lahat ng nilalang; di-maisip, laging tapat sa katotohanan, at matatag sa dalisay na mga panata.
Suta Goswami (narrating the Shiva Sahasranama within the Linga Purana discourse)
It frames Shiva as Pati—the supreme Lord over all existence—so Linga worship is directed to the transcendent ruler and inner purpose of all beings, not merely a local deity.
Shiva is presented as acintya (beyond thought), satya (Reality itself), and sarvabhūtārtha (the ultimate meaning/aim of all beings), aligning with Shaiva Siddhanta’s Pati as the highest tattva who liberates the pashu from pāśa.
Niyatendriyavartana and śucivrata point to Pashupata-style discipline: sense-restraint, purity, and vow-based observance as the inner foundation of Shiva-bhakti and Linga-puja.