वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
अभिरामः सुशरणो निरामः सर्वसाधनः ललाटाक्षो विश्वदेहो हरिणो ब्रह्मवर्चसः
abhirāmaḥ suśaraṇo nirāmaḥ sarvasādhanaḥ lalāṭākṣo viśvadeho hariṇo brahmavarcasaḥ
Siya ang Kaibig-ibig at Nakalulugod; ang tiyak na kanlungan; ang Panginoong walang karamdaman at walang dungis; ang paraan upang matupad ang lahat ng layon. Taglay Niya ang Mata sa noo; ang Kanyang katawan ay ang mismong sansinukob; Siya ang ginintuang-kayumangging liwanag; at nagniningning sa karangalan ng Brahman—dalisay na ningning espirituwal.
Suta Goswami (narrating Shiva’s names to the sages of Naimisharanya)
It presents Shiva as the supreme Refuge and the universal body (viśvadeha), teaching that Linga-puja is worship of the Pati who pervades all and grants every puruṣārtha, culminating in mokṣa.
Shiva is shown as nirāma (unaffected by worldly afflictions), sarvasādhana (the ultimate means), and lalāṭākṣa (the transcendent knower whose third eye burns ignorance), indicating the Siddhānta view of Pati as eternally pure and liberating the pashu from pasha.
The key practice implied is śaraṇāgati (taking refuge) through Linga-puja and contemplative identification of Shiva as viśvadeha—supporting Pāśupata-style devotion and meditation that dissolves bondage (pāśa) and turns the soul (paśu) toward the Lord (Pati).